Odkształcony kształt

W dniu 2019-09-11 o 02:46, Konrad Anikiel pisze:

To bardzo pomocna funkcja.

Miałem kiedyś do zaprojektowania dwie współpracujące ze sobą części. Jedna się wyginała pod obciążeniem, druga nie. Przez to zmniejszał się obszar styku między nimi i rosły naciski jednostkowe.

Wycięciami specjalnie obniżyłem sztywność tej części co się nie wyginała. Obie części, po tym zabiegu, wyginały się zgodnie pod obciążeniem i obszar styku się nie zmieniał. Musiałem to projektować metodą prób i błędów w programie SolidWorks.

WM

W dniu czwartek, 12 września 2019 02:02:45 UTC+9 użytkownik WM napisał:

Panie, szczelność połączeń kołnierzowych w warunkach odkształceń rurociągów to klasyka tematu. A teraz wystarczy wyliczyć dla każdej śruby inny naciąg montażowy- i okazuje się że w ruchu można mieć równomierne obciążenie uszczelki. Mogłoby uratować tych siedmiu z kotłowni na Błyskawicy...

W dniu 2019-09-12 o 00:48, Konrad Anikiel pisze:

Panie, użycie podatnego materiału nie wchodziło w grę. Z uwagi na wymagane dokładności i bardzo duże naciski. Prędzej by pasowały łożyska przegubowe.

WM

W dniu czwartek, 12 września 2019 17:04:27 UTC+9 użytkownik WM napisał:

Znaczy, do niedawna też byłem zdania że wszystkie materiały są podatne. W tabelkach z modułami Younga i Kirchoffa same skończone liczby. Aż tu w knajpie przysiadł się jeden astrofizykfizyk i udowodnił że czasoprzestrzeń jest nieskończenie sztywna. Ja jestem wiesz, inżynierek zasrany, więc nie protestowałem. Postanowiłem zrobić wymiennik z czasoprzestrzeni. W hucie powiedzieli że jeszcze nie walcują, ale jak będzie zapotrzebowanie to pomyślą.

Jeszcze z takich super patentów, to widziałem klej Konrada.

Jakby tylko zesztywniały to pies z kulawą nogą by się nie przejął. One wzięły i stały się kruche. Zależność sztywności od kruchości w całym Mortonie rozumiał jeden jedyny Roger Boisjoly. A potem się okazało że i w Nasa nikt tego nie kuma. Feynman młotkiem na stole rozwalił a wszyscy patrzyli jak na sztuczkę magika.